En dat de caravan in ieder geval nog een keer uit de stalling zou komen, was een ding wat (voor ons) zeker is, want op zaterdag 18 juni 2016 geven we een groot feest op camping De Boomgaard in Bunnik. Dit ter ere van het feit dat ik 40 jaar ben en Sander 35 jaar is geworden en we dit jaar 10 jaar samen zijn. Deze gebeurtenissen leek ons wel een mooie gelegenheid om een feest te geven, men moet tenslotte vieren wat ie vieren kan!

Omdat we nog wat zaken moeten voorbereiden en klaar zetten, vertrekken we de dag van te voren al naar de camping. Maar voordat we dat doen, ga ik samen met Sander nog even langs papa. Dit is zo’n moment waarop ik het bijzonder moeilijk heb met het feit dat papa er niet meer is en er niet bij kan zijn als we iets speciaals te vieren hebben. We zetten een mooie plant bij papa neer, maken het graf weer een beetje netjes en nemen uiteindelijk afscheid; dat blijft een lastig moment. Op de terugweg halen we de kindjes uit school, hangen we de caravan achter de auto en gaan dan echt op weg naar Bunnik. We worden vriendelijk ontvangen door onze gastvrouw en zetten de caravan op onze plek. We bouwen meteen de voortent maar even op en wanneer we klaar zijn, arriveren ook onze vrienden Alex en Wilma met hun meiden. Zij zullen samen met ons dit weekend op de camping staan om deze bijzondere dag met ons te vieren. We rijden snel naar het naastgelegen dorp om wat te gaan eten en keren dan terug naar de camping waar de kinderen inmiddels wel richting hun bed moeten.

Na een nachtje slapen, breekt de grote dag aan. We starten rustig op door met zijn allen te ontbijten en dan vertrekken Wilma en ik richting de feestlocatie. We hebben hier afgesproken met onze gastvrouw, zodat we rustig de tijd hebben om nog wat laatste dingen door te spreken, de muziekinstallatie te testen en de boel te versieren. We beginnen met het opblazen van een enorme hoeveelheid heliumballonnen en wanneer we daarmee klaar zijn en ondertussen ook de rest van de locatie mooi versierd is, sluiten we de deuren hermetisch af. Het is tijd om ons om te gaan kleden, want voor we het weten gaat het richting 13.00 uur en zullen de eerste gasten arriveren.

Maar voordat de genodigden zullen arriveren, volgens onze instructies stipt om 13.00 uur, zijn er al 2 bijzondere gasten gearriveerd: allereerst mijn fotovriendinnetje Esther die vandaag de vastlegging van alle activiteiten voor haar rekening zal nemen, en daarna Bianca, oud-klasgenoot van de basisschool en vriendin van mijn broer Marco. Maar daarover later meer…

Inmiddels zijn we allemaal in ons feestoutfit gehesen en begeven we ons naar de feestlocatie, een mooi en romantisch uitziende “blokhut”. Een voor een arriveren de gasten, mooi aangekleed en in feeststemming. Het eerste half uur zijn we druk met iedereen gedag zeggen en het in ontvangst nemen van alle cadeaus. Het is mooi om iedereen zo bij elkaar te zien, onze meest dierbare familieleden en vrienden. We hebben er bewust voor gekozen om deze dag intiem te houden, met alleen die mensen die ons echt aan het hart gaan. Wanneer iedereen voorzien is van een drankje, ga ik samen met de kinderen terug naar de caravan. Op slinkse wijze komen zowel Wilma als Jasper achter ons aan en gaat het eerste onderdeel, tevens meest spannende moment van de dag beginnen…

Ik word door Jasper in mijn feestjurk gehesen en helpt Wilma de kinderen aankleden: Thirza in een prachtig zilverkleurig jurkje vol met palletjes en Kyano in een 5-delig kostuum. Thirza krijgt als kers op de taart, nog mooie bloemetjes in haar haren en dan is het tijd dat Wilma en Jasper terug gaan naar het feest en neemt mijn broer hun plaats over in de voortent. Samen met de kindjes worden we nog even mooi op de foto gezet en dan wordt in de verte het nummer “Mooi” van Marco Borsato, gestart.

Hoe val je in slaap? Hoe begint je dag?
Open je je ogen met een traan of met een lach
en kijk je om je heen, en zie je dan de zon
Of zoek je achter alles naar de schaduw op de grond
Leef je voor geluk? Of sterf je van verdriet
En voelt dat als een keuze of heb jij die keuze niet
Het maakt niet echt iets uit, of dat de waarheid is of niet
Het is hoe jij het ziet

Hoe mooi kan het leven zijn
Het is maar hoe je kijkt, het is maar wat je droomt
Hoe mooi is jouw werkelijkheid, jij bent net zo rijk
Zo rijk als je je voelt

Weet je wat je hebt? Is de cirkel rond
Zie je wat er staat of enkel wat er stond
Krijg je wat je wilt, of zelfs meer dan wat je vroeg
Ben je tevreden met het minste of is het meeste niet genoeg
Raak je verwonderd van de sneeuw, van het ruizen van de wind
Geniet je van de vogels, van het lachen van een kind
Creëer je je geluk, want binnen in jezelf is waar het eindigt en begint

Hoe mooi kan het leven zijn
Het is maar hoe je kijkt, het is maar wat je droomt
Hoe mooi is jouw werkelijkheid, jij bent net zo rijk
Zo rijk als je je voelt
Zo rijk als je je voelt

Hoe mooi kan het leven zijn
Het is maar hoe je kijkt, het is maar wat je droomt
Hoe mooi is jouw werkelijkheid, jij bent net zo rijk
Zo rijk als je je voelt
Zo rijk als je je voelt
Zo rijk als je je voelt

En dan begint misschien wel de spannendste wandeling uit mijn leven: mijn wandeling, aan de arm van mijn grote broer en vergezeld door mijn prachtige kindjes, naar het altaar. Terwijl wij onze trouwkleding aantrokken, zijn alle gasten meegelokt naar de boomgaard achter de blokhut waar een opstelling van witte wedding stoeltjes is neergezet met een prachtig mooi versierd katheder, waar Sander samen met Bianca, onze Buitengewoon Ambtenaar van de Burgerlijke Stand, op ons staat te wachten.

Wanneer we bij de opstelling zijn aangekomen, lopen de kindjes langzaam voor ons uit richting hun papa en zijn ze toch wel een beetje ontdaan van alle gebeurtenissen. Ook hun papa is behoorlijk geëmotioneerd en onder de indruk van alles. Samen met mijn broer leg ik het laatste stukje van mijn wandeling naar het “altaar” af en daar word ik officieel overgedragen aan mijn echtgenoot in spe. Ook voor mijn broer is dit een bijzonder emotioneel moment, want we realiseren ons allebei dat ik normaliter deze wandeling aan de arm van mijn vader zou hebben gemaakt… Marco gaat samen met de kindjes bij mijn moeder zitten en dan gaat de officiële plechtigheid van start.

Uiteraard worden wij en onze gasten welkom geheten door onze BABS. Omdat we bewust ons huwelijk niet vooraf hebben aangekondigd, is er geen hele reeks aan speeches en sketches. Maar zowel Sander als mijn broer hebben een speech voorbereid en zo af en toe lopen de emoties wat hoger op. En dan is het moment daar… de huwelijksvoltrekking. We worden gevraagd op te staan, elkaar de hand te geven en wordt ons DE vraag van de dag gesteld: “of je trouw wilt beloven alle plichten te vervullen die de wet aan de huwelijkse staat verbindt“… Wat is daarop uw antwoord? Omdat we het graag een gezellige dag willen houden, zeggen we allebei braaf “ja” en als onze BABS tevreden is, mogen we eindelijk zoenen! Natuurlijk mogen de kindjes de ringen komen brengen, die zijn vastgemaakt op een kussentje in de vorm van een grijs hartje met paarse lintjes. We schuiven zonder al te veel problemen elkaar de ringen om en dan begint het laatste deel van de huwelijksvoltrekking: het zetten van alle handtekeningen.

Natuurlijk konden we deze dag niet organiseren zonder een paar mensen vooraf te informeren, waaronder onze getuigen: mijn vriendinnen Wilma en Suzanne en bij Sander zijn vrienden Bart en Willem-Bart. Ook onze kinderen mogen ons huwelijk bezegelen door het zetten van hun handtekening en daarmee komen we langzaam aan het eind van deze eenvoudige, maar voor ons mooie plechtigheid. Wonder boven wonder zijn ook de weergoden ons goed gezind tijdens de huwelijksvoltrekking. Het bleef lang spannend of we in de boomgaard zouden kunnen trouwen omdat vanochtend de regen nog met bakken uit de hemel kwam, maar net op het hoogtepunt van de dag is het droog en breekt zelfs de zon even door.

Na alle felicitaties, knuffels, zoenen etc. gaan we terug naar de blokhut waar we de taart aansnijden en de champagne laten knallen. Na het uitbrengen van een toost beginnen wij aan de fotosessie, verzorgd door mijn vriendinnetje Esther, maar zijn we blij als we ons enige tijd later weer onder de gasten kunnen begeven. Inmiddels is iedereen een beetje bijgekomen van deze surprise party en wordt het tijd om de interne mens te gaan verzorgen. We hebben een enorme BBQ laten verzorgen, maar omdat we een aantal echte BBQ-fanaten in ons midden hebben, hebben we ervoor gekozen om lekker zelf en met elkaar te klooien rondom de BBQ. Tot slot komt de ijscokar nog langs om de toetjes te bezorgen en dan gaan we langzaam richting de koffie en daarmee het einde van het feest.

Nog voordat dat laatste gasten richting huis zijn vertrokken, verruil ik mijn trouwjurk voor mijn joggingbroek en trek ik het dikste vest aan dat ik vinden kan. Ik heb nooit beweerd dat ik romantisch ben… Wanneer alle gasten weg zijn, ruimen Wilma en ik nog wat spullen op, leggen we de kinderen op bed en ploffen we met onze mannen neer in een stoel: tijd voor een borrel!

En zo gaat deze dag steeds verder voorbij en kijken we terug op een dag zoals we die voor ogen hadden, precies zoals we wilden met iedereen die ons dierbaar is. Ik troost me met de gedachte dat papa ergens boven op een van de vele wolken mee heeft genoten, met een glaasje witte wijn in zijn hand, een grote lach op zijn gezicht, dichtgeknepen pretoogjes en sentimenteel als hij was… dikke tranen van geluk. Van alle dagen die er tot nu toe zonder jou voorbij zijn gegaan, mis ik je vandaag het allermeest en realiseer ik me bijzonder goed dat het nooit zal wennen dat je er nooit meer zult zijn op de momenten waarop we dat zo ontzettend graag zouden willen en we je zo vreselijk hard nodig hebben. Ik hou van je, papa…

[RPP id=7762]