Het is nog best een eind rijden vanaf de Provence naar Annecy en met de caravan achter de auto duurt het uiteraard altijd nog net iets langer, maar halverwege de middag arriveren we dan in Annecy. Mijn broer staat al op ons te wachten en omdat de regen met bakken uit de hemel komt, duik ik snel de receptie in om ons aan te melden en in te checken. Het duurt even, maar dan hebben we ons plaatsnummer en rijden we in optocht over de camping, op zoek naar onze plaats. Sander neemt hierbij net een afslag te vroeg en dan wordt het toch wel een uitdaging, want alle paadjes eindigen namelijk in het meer van Annecy. Omdat het allemaal ontzettend smal is, durft Sander niet met die 10 meter lange combinatie achteruit te rijden en besluit hij de caravan maar los te koppelen van de auto. Gelukkig zijn er op een camping altijd behulpzame mensen die met plezier een handje helpen en zo komt onze caravan uiteindelijk bij onze plek aan, lang leve de handmatige mover!

We beginnen het hele programma weer van voor af aan: voortent opzetten, bagage uitladen, spullen inruimen en uiteraard moeten we dit keer ook de bijzettent voor Marco opzetten. Gelukkig worden we hier steeds handiger in en staat binnen niet al te lange tijd de hele boel weer op zijn plek. Het weer is nog niet echt best, dus we gaan lekker in de voortent zitten. Uiteraard moeten er weer wat boodschappen worden gedaan en dan kan deel twee van de vakantie echt beginnen. Maar we doen nog even rustig aan en de zondag brengen we daarom heerlijk lui door op de camping bij het zwembad. Er zijn slechtere manieren om de tijd door te brengen. Aangezien we nooit te lang stil kunnen zitten, trekken we er op maandag op uit en brengen we een bezoek aan het natuurgebied Les Gorges di Fier, een waanzinnig mooie kloof. Fototechnisch is dit een enorme uitdaging, die zeker niet geslaagd is, maar dat maakt er de omgeving niet minder mooi om. Wanneer we de kloof hebben gelopen en terug wandelen naar de auto, zien we een mooi kasteel bovenop de berg liggen. We besluiten dus om een bezoek te brengen aan Chateau de Mortrottier, een prachtig chateau wat zowel binnen als buiten de moeite waard is om te bezoeken. En na dit bezoek en de wandeling in de tuinen rondom het chateau, keren we terug naar de camping voor het laatste deel van deze dag.

De mannen willen graag samen een fietstocht op de racefiets maken en doen dit op dinsdag. Omdat Marco nog nooit op een racefiets heeft gezeten, beginnen ze met een rondje om het meer van Annecy. Dat klinkt overigens een stuk eenvoudiger dan het is, want ook hier zitten al best een paar aardige klimmen in. Maar de mannen brengen het er zeer goed vanaf, hebben het allebei prima naar hun zin gehad, terwijl de kinderen en ik genieten van een rustige dag op de camping. Het voordeel van het feit dat de kinderen groter worden, is dat ze ook zichzelf beter kunnen redden en ze minder in de gaten gehouden hoeven te worden. Allebei de kinderen hebben al vriendjes en vriendinnetjes gevonden waar ze de dag mee doorbrengen, waardoor ook ik het ultieme vakantiegevoel heb. In de loop van de dag, komen de mannen terug naar de camping, vol enthousiaste verhalen. De eerste dagen van deze tweede vakantieweek zijn al beter bevallen dan alle dagen van de eerste week bij elkaar, maar we hopen natuurlijk op meer mooie dagen.

Halverwege de week, op woensdag, hebben we het plan opgevat om de Mont Blanc op te gaan en dus gaan we richting Chamonix. Er is eigenlijk maar een (slinger)weg die kant op, dwars door de bergen heen. Aangezien een groot deel van ons wagenziek is, is dit geen onverdeeld genoegen, zeker niet voor degenen die achterin zitten. Het is bijzonder druk op de weg dus we doen er behoorlijk lang over om in Chamonix aan te komen. Het vinden van een parkeerplaats is een nog grotere uitdaging en ook daar hebben we een klein uur voor nodig. Halverwege de middag komen we dan eindelijk aan bij de kabelbaan die ons bovenop de Mont Blanc zou moeten brengen. Zou moeten… want helaas zijn er voor de rest van de dag geen plaatsen meer beschikbaar in de gondels. De teleurstelling is groot bij ons allemaal en even lopen we flink te balen. We besluiten naar het toeristenbureau te gaan om te kijken of we nog op een andere manier aan kaartjes kunnen komen en daar legt een vriendelijke vrouw ons uit dat we via internet kaartjes kunnen reserveren voor de komende dagen. We schieten hier voor nu natuurlijk niets mee op, maar er is in ieder geval nog hoop dat we deze week alsnog de Mont Blanc op kunnen. Omdat we nu toch in Chamonix zijn, bekijken we welke mogelijkheden we dan hebben om iets leuks te doen en als snel komen we erachter dat er nog een kabelbaan is die naar de top van de berg recht tegenover de Mont Blanc gaat. We besluiten om dat te gaan doen en na een tussenstop bij de toiletten, gaan we met de gondel naar boven. Op een tussenstation moeten we er allemaal uit en daar besluiten we even iets te gaan drinken en van het uitzicht te genieten. Hier kom ik tot de ontdekking dat ik mijn telefoon kwijt ben, waarschijnlijk heb ik deze bij de toiletten laten liggen. Samen met mijn broer ga ik weer met de gondel naar beneden en melden we ons bij een van de medewerkers. Gelukkig zijn er nog eerlijke mensen op de wereld, want kort daarna komt een van de medewerkers met mijn telefoon aanlopen. Bijzonder opgelucht gaan we weer met de gondel naar boven, toch leuk een gratis extra tochtje. Eenmaal boven zoeken we de rest van onze familie weer op en gaan we met de volgende gondel door naar de top van de berg. Het uitzicht is hier bijzonder mooi en we brengen lange tijd door, genietend van het uitzicht. We maken nog een wandeling en komen dan in zogenaamde eeuwige sneeuw. Wat een vreemde situatie is dat: midden in de zomer, terwijl de zon hoog aan de hemel staat, houden we een sneeuwballengevecht! Iedereen vermaakt zich uitstekend en we hebben de grootste lol. Na lange tijd gaan we terug naar de gondel, allemaal bijzonder gelukkig dat we dit uitstapje toch hebben gemaakt. Omdat de dag al een eind is gevorderd, besluiten we om in het dorp een restaurant op te zoeken en genieten tot slot nog van een heerlijke maaltijd. En dan wordt het tijd om terug te slingeren naar de camping. Het is al laat als we daar aankomen en brengen we de kinderen meteen naar bed. Zelf maken we het ook niet laat vandaag, voor morgen hebben we weer een mooi programma opgesteld.

Het verblijf van mijn broer bij ons in Annecy gaat alweer richting het einde, dus we proberen er nog een paar mooie dagen van te maken. Op donderdag brengen we een bezoek aan wildpark “Parc de Merlet”. We hebben alleen niet helemaal goed ingeschat waar dit park precies ligt, maar blijkbaar ligt dit vlakbij Chamonix en moeten we weer die hele slingerweg door de bergen af. Iedereen begint halverwege de route te zuchten en is blij als we eenmaal zijn aangekomen. Het idee dat we later vandaag deze weg nog een keer terug moeten rijden, brengt geen warme gevoelens met zich mee. Dus deze gedachte zetten we maar snel van ons af en kopen we onze kaartjes voor het wildpark. Het is geen wildpark zoals we die in Duitsland kennen, maar het is wel een prachtig gebied om te wandelen. Er hadden wel iets meer dieren mogen rondlopen, maar de natuur is er schitterend en het uitzicht op de Mont Blanc is helemaal wonderschoon. We vermaken ons uren uitstekend in deze omgeving en sluiten de dag af met een heerlijk drankje op het terras. Na een laatste bezoek aan de toiletten gaan we terug naar de auto, verstand op nul en maar weer die auto in. We proberen een andere route zodat we iets minder door de bergen hoeven te slingeren, maar per saldo maakt het niet veel uit. We zijn blij als we weer terug zijn op de camping en zijn dan ook wel klaar voor vandaag. Morgen maar weer een rustig dagje.

Althans, voor de kinderen en mij. De mannen hebben besloten dat ze vandaag weer een mooie fietstocht gaan maken en dus gaan ze op tijd op pad. De kinderen en ik blijven heerlijk op de camping en doen eigenlijk weinig bijzonders. Nog niet zo heel lang geleden, kon ik dit absoluut niet, maar tegenwoordig vind ik het bijzonder aangenaam om een dag in de zon te zitten en helemaal niets te doen, terwijl de kinderen weer met hun vriendjes en vriendinnetjes spelen. In de loop van de dag komen de mannen terug en dan slaat de schrik toch wel even toe: Sander ziet er minder fraai uit dan hij vanochtend is vertrokken. Hij is tijdens de afdaling onderuit gegaan en heeft met name een arm en been behoorlijk geschaafd. Verder lijkt het allemaal mee te vallen, maar dit moet wel goed schoongemaakt worden. Dus hij gaat eerst maar onder de douche om de wonden flink schoon te schrobben, een gedachte waar ik persoonlijk helemaal naar van word. Enige tijd later komen de mannen weer fris en fruitig terug bij de caravan en zien de wonden er al een stuk beter uit, maar hier gaat hij nog wel flink last van krijgen. We houden het dus verder rustig vandaag en vermaken ons prima rondom de caravan.

Mijn broer heeft besloten dat hij zondag weer naar huis zal gaan, dus we hebben eigenlijk nog maar een dag met zijn allen. Deze vakantie moet voor mijn broer natuurlijk op een mooie wijze eindigen en dat doen we met onze langgekoesterde wens om de Mont Blanc op te gaan. Het is ons gelukt om kaartjes te reserveren voor zaterdagochtend en ondanks dat de weersvoorspellingen niet optimaal waren, lijkt het toch goed uit te pakken. We moeten op tijd weg, weer die slingerweg door de bergen af, om op tijd bij de kabelbaan te zijn, maar dan staan we eindelijk in de gondel en gaan we op weg naar boven. Alleen de tocht in de gondel is al fantastisch en indrukwekkend; we gaan stijl omhoog langs de berg, door de bewolking heen, terug het zonnetje in! En dan zijn we boven… we moeten eerst even acclimatiseren want we hebben allemaal wat last van de hoogte, maar als de eerste duizeligheid is afgezakt, kijken we onze ogen uit. Wat een machtig mooie ervaring is dit, bovenop de Mont Blanc, gevoelsmatig bovenop de wereld! We beginnen aan onze wandeling, waarbij Sander nogal last heeft van hoogtevrees en de gemoederen eerst wat hoog oplopen. Na wat afspraken over de rolverdeling rondom de kinderen, vervolgen we onze wandeling en weten we niet waar we kijken moeten. Alles is hier zo mooi en zo vredig, dat het bijna onvoorstelbaar is. Er zit helaas een tijdslot op het verblijf boven, dus voor ons gevoel moeten we veel te vroeg weer terug naar de gondel, maar we hadden deze ervaring voor geen goud willen missen. Natuurlijk heeft de camera niet stil gestaan en hebben we het uitzicht op allerlei manieren geprobeerd vast te leggen. We kijken nog een laatste keer over de reling en gaan dan terug naar de gondel. De tocht naar boven was indrukwekkend, maar de tocht naar beneden doet daar niet voor onder. Maar dan staan we enige tijd later toch weer veilig met beide benen op de grond en zoeken we een plek in de zon op om even bij te komen en op te warmen. Als dit geen mooie afsluiting van de vakantie van mijn broer is… We genieten nog even van een uitgebreide lunch en gaan dan terug naar de camping: de vakantie van mijn broer zit erop en ook wij zijn ruim over de helft.