Vandaag staat er een roofvogelworkshop op de agenda, welke ik samen met mijn fotovrienden Warner en Paula ga volgen. Ter bescherming van de vogels, is afgesproken dat de locatie niet bekend wordt gemaakt, maar het is een aardig eindje rijden.

We verzamelen op het terrein van de vogelaar en na wat instructies, zoeken we allemaal een plekje op het veld. Wanneer iedereen een plek heeft gevonden, word ik nieuwsgierig naar hoe deze workshop gaat verlopen, aangezien het naar mijn idee wel heel veel deelnemers zijn. Maar we zullen zien en wachten geduldig af totdat de vogelaar de eerste vogel heeft geïntroduceerd. Wanneer de eerste vogel overvliegt, beginnen de camera’s te ratelen en kan het avontuur beginnen. Vogelfotografie is een bijzonder complexe vorm van fotografie en we moeten allemaal even inkomen. Althans, dat is de bedoeling maar eigenlijk lukt het ons niet echt goed. De vogels gaan natuurlijk in rap tempo voorbij en het lukt mij niet om een vogel (scherp) in beeld te krijgen.

We gaan met de hele groep in het midden op het veld zitten en daar begint mijn zorg nog verder toe te nemen over de grootte van de groep. Wanneer je op de grond zit, allemaal op een rijtje, zit je elkaar toch behoorlijk in de weg. Dus als het al lukt om een vogel in beeld te krijgen, dan heb je doorgaans ook een deel van je buurman of -vrouw in beeld. Al snel raak ik hier behoorlijk door geïrriteerd en gefrustreerd, wat mijn enthousiasme niet ten goede komt. Eigenlijk ben ik er wel een beetje klaar mee en staak ik mijn pogingen om een vliegende vogel in beeld te krijgen.

Tot slot hebben we nog even de gelegenheid de vogels te fotograferen wanneer ze op de grond zitten en daar komen nog wel een aantal aardige plaatjes op. Maar al met al vond ik het geen geslaagde workshop en mijn fotografievrienden zijn dit (helaas) met mij eens. Warner en ik lunchen nog even wat onderweg en gaan dan allemaal weer richting huis. Het was leuk om elkaar weer even gezien te hebben, maar op fotografisch gebied, stelde deze dag niet veel voor.